میدانی نونما به اشتباه مانده ایمآیینه را، برعکس به دیوار می زنیمبا دنیای وارون، هم شرط می شویماز خواب، می پریمبا مادر، از نهنگ های مرده، می گویمبا پدر از خبر جنگ های جنوب آفریقا،ما دل ِ دلنگرانی ِ الم

کلاهت را، روی زانویم می گذارمزانویم را، رو به روی چشمم ... و می نشیم پای آفتاب 40 درجه .من پر از حرف های کلیشه ایم ... که چرا ... که چطور ... که کجا ... ؟،مردی که معتقد به موهای زاید ست، روی نیمکت مقا

تو در شهری دور فرشی کوچک و خاکستری را بارها و بارها مرور می کنی من قطره ای می شوم در تنب کوچک گونه ات ، عادتم این بود روی دیوار بلند، بدوم دست بگشایم که بال است، جایی میان ظهر تا طلاکوب آفتاب بر دیوار

دارد این پاییز، ختم دلشوره می شود سحرگاه، غرقه ی مهxa0 آنجا که دو شبح، شانه به شانه خِش خِش کنان، دور می شوند ، طنین تپش های دست من است در محو ِ نم دار ِ نفس های خزان وقفه ی انگشتان تو را در گریز آرزو دارد xa0 xa0

دارم به "ن" فکر می کنم، تصور می کنم یک پیراهن بلند سرمه ای با گلهای بنفش به تن دارد، از آن بنفش های بسیار روشن، پیراهن تا میانه های ساقش می رسد و با دو بند نازک از شانه هایش می گذرد. ناخن های پایش را

دورم را گرفته است، اجتماعی مصنوع خنده هایشان، طریقه ی رتق و فتق امورشان، دست هایشان در اشاره هایی دور از پوچ من آبادانم، در روزهای نخست جنگ یا نه تهرانم، که وارونگى داشتنت، امانم را برید اصلا همان خرمشهر، که فتح شد و ماه ها اسیر ماند، گاه گاهی، چشمی به دامن کوه و دشت، می کشم خیالم پرتِxa0 درخت های ب...

در وجود تک تک ما، لحظه هایی ست برای شرمساری، لحظه هایی برای غرور، لحظه هایی برای انتقام و دلایلی برای بخشش. غذاهایی ست، تا مسیر خانه را طولانی کند و سفره هایی که تو را زودتر به خانه برساند. از ما عکس

می پرسم: کجا ؟ به نفس افتاده است، با گرم کن ورزشی یک دست مشکی به سنگی نسبتا بزرگ تکیه داد و زیر لب با نجوایی که از انتهای هوشیاری ش به صرافت می افتاد، گفت :هااا ... می رم بالا این بار با صدای قاطعانه

نفسی تازه باید کرد ... مگر به آغوش بردن ِ این وزن از دلخوشی که با لبخندت در من نشانده ای کار ساده ای ست ..؟ xa0

ما به قلب های مان بدهکار بودیم، آجر روی آجر گذاشتیم و پنجره را رو به هیرکانی های در جنگ انقراض، گشودیم. روزها می گذشت، سیمان و آهن قد کشیدند و چمن زاران عبوس تر گشتند. ما، یعنی من و چهارتای دیگر از جم

رو به روی تلویزیون چهل و چند اینچی اش نشسته بود، دست چپش را آویزان مبل و با دست راستش، چند خط فرضی از حدود ران تا زانوی موافقش کشید. سرش را از روی شانه ی چپش کمی چرخاند و به صفحه تاریک تلویزیون که دخت

موهایش را ... خرگوشی بست ، خیال کرد معصومیت از دست وبلاگ رفته کلمه اش بازگشتنی ست xa01389/11/14

ب ِ مان تا چیزی برای از دست دادن ماند ِ ... باشد آذر 91

آن ابتدا راس هم نشینی چهار صفر ضمیر سوم مفرد ... سر رسیدxa0 ، سراغ تو را گرفت از نجوم دور ستاره ای بر سکوت برکه ای زیباxa0 ... ، ستاره اما ... خواب را در گشود و بست چند باره ای از سر پراند و در ه

" وبلاگ لحظه کلمه بی قراری فرا رسیده بود زن سرش را پایین نگه داشت تا به مرد شانسی برای نزدیک تر شدن بدهد ولی آن مرد قادر نبود چون شجاعت نداشت ... زن، برگشت و دور شد "* xa0 *: شعری از چین

دو بامداد وبلاگ شهریور کلمه نود و هفت است، کوله ی یک روزه را بر میدارم، می گذارمش در ماشین، حرکت می کنم به سمت کلاک. از بلده و یوش می گذرم، مسیر ورودی کلاک را گم می کنم. حدود ده کیلومتر مسیر را اشتباه می روم، دو

برای خودم ... و تو ... و ماهی گیرانی که در دهانمان "سوال می کارند" و نخ قلاب را ... به چوب خاطره می بندند و می کشند و می کشند تا بریده شود لثه هایمان از خوشایند روزهای اول تابستان دلم تنگ رویت، مانده است xa0

تُهی بودن از عصبانیت می آید شرمساری .. درماندگی .. ، مردی، پرسه زنان تمام یک شب را مرور می کند تا خواب انتظار چشمهایی را از دست های خالی ش، عاریت گیرد تا بخواهی تُهی ست ..!

دلتنگىxa0 دخترى ست ناشنواxa0 انگشتىxa0ست مرقوم شماره اى xa0 قلبى ست با تپش هايى كهxa0 در سنگينى گوشى تلفن xa0 بى امان مى شود

تنها مى شوى   در خانه اى بزرگ و تنها تر در خانه اى بزرگ تر ، تنها &#1582