حال این منم

دارد این پاییز، ختم دلشوره می شود

سحرگاه، غرقه ی مه

آنجا که دو شبح، شانه به شانه

خِش خِش کنان، دور می شوند

،

طنین تپش های دست من است

در محو ِ نم دار ِ نفس های خزان

وقفه ی انگشتان تو را در گریز

آرزو دارد

بارانی ترین چتر ... ایستگاه آخر ...