به معین گفتم: باغچه ام خالی ست، باید گِل پُر کنمدو روز بعد یک ده چرخ گِل باغچه ای جلوی خانه کمپرس کرد و من و علی و كارگر 60 ساله ای تا غروب حجم بزرگ را در باغچه پخش کردیمیک هفته قبلش روی ایوان ایستاده

باید بگویم دوستت دارم و دلم ... دلم برایت تنگ می شوداعتراف تا اینجایش ساده استباید ادامه دهم، وقتی اسمت را می بینم، خوشحالموقتی جواب می دهم : سلامخوشحالماما آنجاست ... درست بعد از میم ِ سلامخط باریک و

بهار نود و هشت بود، خانه ی یکی از فامیل ها بودم که مینا تماس گرفت و گفت : سجاد برویم جنوب ؟، دو روز بعدش توی ماشین وسط کویر جندق به سمت یزد و کرمان و سیستان بودم. به جنوب که رسیدم همه چیز حس خوشایندی

یکبار یک نفر از شمایی که من را می شناسید، به من گفتید: "از به نظرم گفتن های ت خوشم نمی آید". نقل بی شاخ و برگ بود. خودم را می بینم، در سی و سه سالگی ... یک لوح سفید سی و سه سانت در سی و سه سانت را در

بازنده ها، اتاقی دارند به اسم خاطراتلم می دهند روی فرش نرم آنکبریت می کشند زیر سیگار امروز و فردایشانخاطرات، چگالی ابهام می گیرندxa0

هنوز را چسبانده روی لبها و زبان و تک تک اندام های واژه سازش.زیر چانه ات جای یک سبابه ی نیمه جمع، خالی بود بکشد بالا آن وزین زیبا را بگوید : هنوز ... بگویی : خیالت راحت، سنجاقک ها در سایه سار برکه ای تابستانی، چشم های دُرُشتشان را ... راستی ... چشم هایت هنوز وقت نهیب، دُرُشت می غُرَّد !؟

امروز جمعه است شش صبح بیدار شده ام رفتم فریدونکنار میانه ی راه دسته ی بزرگ پرنده های مهاجر از شالیزار هایی که حالا تالاب شده اند به سمت دریا پرواز می کردند کناری ایستادم دلم می خواست، آن پرنده باشم در

یک باور قدیمی در دل من استبا یلدا هایی که می گذردرنگ باخته و رنگ باخته تر می گرددما، در آخرین قدم از این شب طولانیخانه ی نور را خواهیم جست

تجردتاجی ست، نکبتیدر روزن تردید زنانه،تورنامی ست، مندرسبر دوش مرد افسرده،و آزادیاغفالی ست، تمام عیاربه فلس های ِ ماهی دراز ضعیف چشم دی 91xa0

چشم هایمان خشک آینده بود بی تفاوت از آنکه تنظیم پرگار همیشه دایره است

قاتل زنجیره ای منم که نبض زنجیرهای ِ میانمان را بریده ام ...پاییز 91

دود باشم لاستیک شعله ور شلیک اشک آور سُرخی چشم تو

من آن کوهنوردمکه قله را برای منظره ی دشت دوست دارد و دشت را برای منظره ی قله ، کنار بکش، آرنجت را بساوان روی میز و با توک سبابه ات، شقیقه را صدا بزن دایره ای سیاه با روزنی سفید در گوشه ی سمت بالای آن

درخت از مادیان پیر،xa0که درxa0سایه اش لمیده بود، پرسید:دویدون، چگونه است ؟مادیان شامه اش را میان بوته ای کوتاه چرخانددارکوب، كهxa0بر تن درخت، سر می کوبید،بى پروا گفت: تو در ذات ایستادنی، سوالت برای چیست ؟باد در شاخ های درخت پیچید و ترانه ای محزون شدxa0

ماه بالا می آید قرص کاملی نیست صدای شکستن برف یخیزیر پای خرس سفید ،پلک می زند، زمین

تو آن خطوط کوتاهی میان ِ نقطه های ِ غریب ِ زندگیم ....

کیسه ها را آوردندشالی زار را درو کردند جعبه ها را آوردندهلو ها را چیدند جعبه ها را آوردند انارها را چیدند جعبه ها را آوردند پرتقال ها را چیدند جعبه ها را آورند توت فرنگی ها را چیدند کیسه ها را آوردند

سخت استآغاز شود وزیدن xa0ِxa0باد ِ پاييزىبادبادکىxa0باشی ... چسبیده به دیوار تابستانxa0xa0xa0

زنده گیری می کنیم قفس را می آوریم تیمارشان می کنیم تا پروار شوند وقت می گذاریم تا شوند تطبیق دلخواه ما رهایشان می کنیم جفت پیدا کنند ...

دلم، برایت تنگ می شود ... آنجادور از شعاع پریدنم ایستاده ای،نقطه ای، کنار درخت بید غریببرایت، دست تکان خواهد داد،آن بالازیر بال هواپیمادشت سرخ و سبز و زرد را ببین،و خیالت نباشد ... آن پایینریزه های خا