دلم به حال خودم قهر است

من

آن کوهنوردم

که قله را

برای منظره ی دشت دوست دارد

و دشت را

برای منظره ی قله

،

کنار بکش، آرنجت را بساوان روی میز و با توک سبابه ات، شقیقه را صدا بزن

دایره ای سیاه با روزنی سفید در گوشه ی سمت بالای آن

هزار و یک، هزار و دو ، هزار و سه

من آن بارانم

یا نه

آن جویبار که در باران، قلبش تندتر تپید

بارانی ترین چتر ... ایستگاه آخر ...