الماس

میدانی نون
ما به اشتباه مانده ایم
آیینه را، برعکس به دیوار می زنیم
با دنیای وارون، هم شرط می شویم
از خواب، می پریم
با مادر، از نهنگ های مرده، می گویم
با پدر از خبر جنگ های جنوب آفریقا
،
ما دل ِ دلنگرانی ِ الماس های آویزان به سقف خانه را هم نداریم
از رعشه ی زمین، می ترسیم
تازه آخر کار، از چهارپایه بالا می رویم
الماس ها را، رو به روی دنیا می گیریم
،
از مادر ... هزار می سازیم
از پدر ... هزار می سازیم
از شب ... هزار می سازیم
از قرص برنج ... هزار می سازیم
،
میدانی نون ...
بیا بیخیال باشیم، بیخیال ابعاد دیوار
بال در بیاوریم
پرواز کنیم
از تمام بُعد ها ...
،
بیا بپریم
کجایش را تو بگو
پریدنش با من ...

آذر 91

بارانی ترین چتر ... ایستگاه آخر ...