سپر شود جان تو ... فدا شوی برای او

می گویند : چه پیش آمد، که فلانی در فلان مجلس برای ساقط شدن آن تیاره، تسلیت نگفت ؟

شما جای او ...

چهار تا جوجه ی نارس فرنگ رفته ی بزک شده ی غربتی، با یک مشت اجنبی خدا نشناس،

نه لچک به سر نسوان و نه غیرتی به رگ خوابیده ی مردان

آنوقت امیرالممالکین، صاحب ام القری جهان، بیاید برای این چند پاپتی نمی دانم کجا و کجایی، در آن مجلس گران، کلام تاسف بگوید؟

رعیت جز برای دفع بلای صاحب جان و مال ِ خویش است ؟

هر جا مملکت جای لوتی و شامورتی بازی شود، یکجا می زند بیرون این وقاحت ِ یک لا قبایان

خدا خواست شاید آنها که رفته اند، عبرتی شوند برای آن جماعت مانده ی فریب خورده ...

بارانی ترین چتر ... ایستگاه آخر ...