حال ِحال

زندگی چیزی نیست

جز باریکه ی مویی که در حصار دست های من

از سرت، سر می بُرد و

در انحنای نگاه برهنه ات

موج کاشی ها را تا لوله های چرک چاه

غلت می زند

تا من و جنایت دست هایم

با قطره های جامانده بر گونه هایت

نقش آرامش گرم فردا را

بازی کنیم

بارانی ترین چتر ... ایستگاه آخر ...