کمدی الهی

ما زیاد نمی خواستیم

دلمان کوچک بود

چشم هایمان هم چندان دور و عمیق را نمی پایید

ده سال پیش را می گویم

عطش فریاد داشتیم

سر دیگر بودن

دلمان پر از اوهام بود ... لبریز از نور

به ناگاه ، چراغ جهان خوابید

یعنی همان ابتدای بی اعتمادی

حالا

ده سال گذشته است

دگر هیچ چیز برایم آنچنان خواستنی نیست

این یک رویداد مستمر نخواهد بود

مبهوت نیستم

ناراحتی در من لمس است

من ده سال است که باور کرده ام

امری طبیعی ست

از ترس شلیک

سارقان

میان گروگان ها

پنهان شوند ...

بارانی ترین چتر ... ایستگاه آخر ...