هپى

یک جفت بال، عصر این جمعه های کش دار

،

دلم نمی خواهد پیر شوم

رویاهایم تار بسته است

من از افق ترسیده ام

همین است که چشم هایم را از نقطه های دور می دزدم

،

خوشحالى امرى تصادفى ست

و غم اصالتا به نبود خوشحالى نيست

چشم هاى تو نيز، فعل آميخته اى از تنيدن درخت عريانى

بر فرش ارديبهشت

،
خوشحالى، قلب من است

از دريچه ى آبان چشم هاى تو ...

بارانی ترین چتر ... ایستگاه آخر ...