پیش به سوی فردا

همیشه همه چیز آنقدر طبیعی جلو می کند

که نمی دانم چرا

،

هیجان

اتفاق نادری ست

،

فردا و پس فردا و دور روز بعدش

از این همیشگی ، به در می آیم

و هیجان

آن اتفاق نادر

در رگ هایم جریان بی وقفه می یابد

،

تو باید در ریاضیات

نابغه ای ناشناس باشی

که اینگونه

مجهول نگاه مرا

میشناسی

بارانی ترین چتر ... ایستگاه آخر ...