اسارت

شب

آيين رخوتناك برودت آغوشى

بر طنين مقطع نفس هاى تند و دم كرده

نوح را بايد و كشتى دگر

تا تن به آب زنيم در سلول تاريكى مدام

پ.ن: مضحكانه ترين صورت فلكى در عصر دايناسور هاى پيكسلى را من زيسته ام ، كه مردى پيژامه اش را گم كرده زير پتو و تلاش بلندش را براى فتح قلب هاى آجرى جهاد مى داند . بخند بر من اى دوست ، بگذار لحظه اى در طرح لبان تو سودمند شوم

بارانی ترین چتر ... ایستگاه آخر ...